OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE na Niedzielę Palmową i Wielki Tydzień 05.04. – 12.04. 2020.

  1. Przed nami najważniejsze dni w Roku Liturgicznym: Wielki Tydzień i Triduum Paschalne. Ze względu na epidemię (ograniczenie do 5 osób w kościele), zachęcam do intensywniejszych praktyk religijnych        w domach, tj. rozważanie Drogi Krzyżowej w Wielki Piątek, czy śpiew Gorzkich Żali.
  2. W Wielki Poniedziałek na Mszy Świętej o godz. 18:00 przyjmiemy znak olejku nardowego na pamiątkę namaszczenia Jezusa w Betanii, abyśmy w JEGO bliskości przeżywali wydarzenia paschalne.
  3. Koronką do Miłosierdzia Bożego prosimy Pana Boga codziennie w kościele o godz. 15:00, aby oddalił zarazę od ludzkości, a w domach o 20:30 łączymy się jako wspólnota parafialna, odmawiając w rodzinach Różaniec i modlitwę Pod Twoją obronę. Kto nie może o tej godzinie, niech odmówi Różaniec w innym czasie.
  4. Podczas każdej Eucharystii po Komunii Świętej śpiewamy suplikacje Święty Boże
  5. W dalszym ciągu proszę o zainteresowanie się osobami z sąsiedztwa, szczególnie starszymi.       W miarę możliwości proszę pomóc, powiadomić księdza proboszcza lub panie z parafialnej Caritas.
  6. Gorzkie Żale dziś o 17:00. Temat rozważań: Wady i cnoty w rozwoju duchowości chrześcijańskiej.
  7. Baranki i świece na stół wielkanocny są do nabycia w Caritas.
  8. Poświęcenie pokarmów odbędzie się przy posesjach według podanego harmonogramu (patrz – obok).
  9. Spowiedź codziennie pół godziny przed Mszą Świętą lub po uzgodnieniu telefonicznym.
  10. Dobrodziejom dziękuję za przekazanie na konto parafialne 3 200 zł oraz 200 zł w kopercie na cele parafialne. Pani Janinie Szuber dziękuję za ufundowanie hortensji do Bożego Grobu. Bóg zapłać.
  11. Ksiądz Arcybiskup Andrzej Dzięga udziela dyspensy od uczestnictwa we Mszy Świętej w niedziele          i święta do 19. kwietnia. Treść dekretu znajduje się na stronie parafialnej.

TRIDUUM PASCHALNE

WIELKI CZWARTEK   –        ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa

                                  18:00 – Msza Święta Wieczerzy Pańskiej

Adoracja Pana Jezusa w ciemnicy – do godz. 22:00

WIELKI PIĄTEK    –         dzień zbawczej męki i śmierci Pana Jezusa

                                               9:00 – rozpoczęcie adoracji

                                             15:00 – Koronka do Miłosierdzia Bożego

                                             17:30 – Droga Krzyżowa

                                             18:00 – Liturgia Wielkiego Piątku

Adoracja przy Bożym Grobie do godz. 22:00 (O ile będą chętni zapisani na listach, adorację przedłużymy.)

KRZYŻ adorujemy przez przyklęknięcie (bez dotykania i bez całowania).

WIELKA SOBOTA      –         dzień ciszy i modlitwy

                                               9:00 – rozpoczęcie adoracji

                                             15:00 – Koronka do Miłosierdzia Bożego

WIELKANOC              –          20:00 – LITURGIA WIGILII PASCHALNEJ

                                               7:00 – REZUREKCJA

Kochanym Parafianom i Gościom życzę głębokiego przeżycia tajemnic Wielkiego Tygodnia. „Nie lękajcie się. Otwórzcie drzwi waszych serc Chrystusowi.” Błogosławionej Paschy.

Ks. Zbigniew Woźniak

proboszcz

tel.: 605 616 883

POŚWIĘCENIE POKARMÓW – WIELKA SOBOTA GODZ. 10:00

O GODZ. 10:00 ŁĄCZYMY SIĘ DUCHOWO W MODLITWIE Z KSIĘDZEM PROBOSZCZEM, KTÓRY ODMÓWI MODLITWĘ POŚWIĘCENIA W KOŚCIELE: [następnie przejdzie ulicami naszej parafii]

+ W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Prośmy Chrystusa Pana, zawsze obecnego wśród tych, którzy Go miłują, aby pobłogosławił te pokarmy na stół wielkanocny.

Panie Jezu Chryste, Ty w dzień przed męką i śmiercią kazałeś uczniom przygotować paschalną wieczerzę, w dzień Zmartwychwstania przyjąłeś zaproszenie dwóch uczniów i zasiadłeś z nimi do stołu, a późnym wieczorem przyszedłeś do Apostołów, aby spożyć wraz z nimi posiłek; prosimy Cię, daj nam z wiarą przeżywać Twoją obecność między nami podczas świątecznego posiłku w dzień Twojego zwycięstwa, abyśmy mogli się radować z udziału w Twoim życiu i zmartwychwstaniu.

Chlebie żywy, który zstąpiłeś z nieba i w Komunii świętej dajesz życie światu, pobłogosław † chleb i wszelkie świąteczne pieczywo na pamiątkę chleba, którym nakarmiłeś lud słuchający Ciebie wytrwale na pustkowiu, i który po swym zmartwychwstaniu przygotowałeś nad jeziorem dla swoich uczniów.

Baranku Boży, który zwyciężyłeś zło i obmyłeś świat z grzechów, pobłogosław † mięso, wędliny i wszelkie pokarmy, które będziemy jedli na pamiątkę Baranka paschalnego i świątecznych potraw, które Ty spożyłeś z Apostołami na Ostatniej Wieczerzy.

Pobłogosław także † sól, aby chroniła nas od zepsucia. Chryste, życie i zmartwychwstanie nasze, pobłogosław † jajka, znak nowego życia, abyśmy dzieląc się nimi w gronie rodziny i bliskich, mogli się także dzielić wzajemnie radością z tego, że jesteś z nami. Daj nam wszystkim dojść do wiecznej uczty Twojej tam, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

Ojcze nasz …

Po modlitwie w kościele ksiądz proboszcz przejdzie ulicami naszej parafii i poświęci pokarmy wg następującej kolejności:

      10:10 – od końca ul. Zegadłowicza

ok. 10:30 – ul. Kąpieliskowa

ok. 10:40 – ul. Majowa (od początku)

ok. 11:15 – ul. Sielska (od Majowej do końca, następnie od Majowej do początku)

ok. 11:45 – ul. Pogodna (od początku)

ok. 12:30 – ul. Jaworowa (od końca do początku) + ul. Piaszczysta

ok. 13:30 – leśniczówka Ustronie, ok. 14:00 – leśniczówka Owczary

Koszyki z pokarmem proszę wystawić przed furtki posesji po obu stronach ulicy (gospodarz zostaje na posesji).

UPRZEJMIE PROSZĘ PRZEKAZAĆ TĘ INFORMACJĘ SĄSIADOM !!!

przy poświęceniu pokarmów nie składamy żadnych ofiar

ks. proboszcz

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO POKARMÓW WIELKANOCNYCH PRZED UROCZYSTYM POSIŁKIEM W NIEDZIELĘ ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO

WERSJA 1

Ojciec rodziny lub przewodniczący zapala świecę umieszczoną na stole i mówi:

Chrystus zmartwychwstał. Alleluja.

Wszyscy odpowiadają:

Prawdziwie zmartwychwstał. Alleluja.

Następnie ktoś z uczestników odczytuje tekst Pisma Świętego.

1 Tes 5,16-18: Zawsze się radujcie. 

Bracia i siostry, posłuchajcie słów świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan.

Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie. W Każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was.

Albo:

Mt 6,31 ab.32b-33: Nie troszczcie się zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść?

Bracia i siostry, posłuchajmy słów Ewangelii według świętego Mateusza.

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Nie troszczcie się zbytnio i nie mówicie: co będziemy  jeść? co będziemy pić? Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane”.

Po odczytaniu tekstu przewodniczący mówi:

Módlmy się.

Z radością wysławiamy Ciebie, Panie Jezu Chryste, który po swoim zmartwychwstaniu ukazałeś się uczniom przy łamaniu chleba. Bądź z nami, kiedy z wdzięcznością spożywać będziemy te dary, i jak dzisiaj w braciach przyjmujemy Ciebie w gościnę, przyjmij nas jako biesiadników w Twoim królestwie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Wszyscy: Amen.

Po posiłku ojciec rodziny lub przewodniczący mówi:

Uczniowie poznali Pana. Alleluja

Wszyscy: Przy łamaniu chleba. Alleluja.

Módlmy się:

Boże, źródło życia, napełnij nasze serca paschalną radością i podobnie jak dałeś nam pokarm pochodzący z ziemi, spraw, aby zawsze trwało w nas nowe życie, które wysłużył nam Chrystus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie i w swoim miłosierdziu nam go udzielił. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Wszyscy: Amen.

WERSJA 2

Prowadzący (np. ojciec rodziny):

W imię Ojca i Syna I Ducha świętego.

Wszyscy: Amen.

Prowadzący:

Panie Jezu Chryste, prosimy Cię, daj nam z wiarą przeżywać Twoją obecność między nami podczas świątecznego posiłku, w dzień Twojego zmartwychwstania, abyśmy mogli się radować z udziału w Twoim życiu.  Chlebie żywy, który zstąpiłeś z nieba i w Komunii świętej dajesz życie światu, pobłogosław ten chleb (czyni znak krzyża dłonią nad pieczywem). Baranku Boży, który obmyłeś świat z grzechów, pobłogosław to mięso, wędliny i wszelkie pokarmy (czyni znak krzyża dłonią nad pokarmami),które będziemy jedli na pamiątkę Baranka paschalnego, którego Ty spożyłeś z Apostołami na Ostatniej wieczerzy. Pobłogosław naszą sól, aby chroniła nas od zepsucia.  Chryste, życie i Zmartwychwstanie nasze, pobłogosław te jajka, znak nowego życia. Daj nam wszystkim dojść do wieczystej uczty Twojej, tam, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen. 

Udzielający błogosławieństwa kropi w milczeniu pokarmy wodą święconą.

OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE na V Niedzielę Wielkiego Postu 29.03. – 05.04. 2020.

  1. Dziś V Niedziela Wielkiego Postu. Zamierzaliśmy zasłonić Krzyż, jednakże w tym czasie, który przeżywamy jest ON znakiem, na który najczęściej kierujemy wzrok. Niech Chrystus Ukrzyżowany przemawia do nas, aby serca pozostały wrażliwe.
  2. Z tydzień Niedziela Palmowa. Kto chciałyby poświęcić palmę, a nie będzie obecny na Mszy Świętej, może między 10:00, a 11:30 przynieść palmę (imiennie podpisaną) do kościoła i położyć na przygotowanym stoliku, a po Mszy Świętej może ją odebrać.
  3. Koronką do Miłosierdzia Bożego prosimy Pana Boga codziennie w kościele o godz. 15:00, aby oddalił zarazę od ludzkości, a w domach o 20:30 łączymy się jako wspólnota parafialna, odmawiając w rodzinach Różaniec i modlitwę Pod Twoją obronę. Kto nie może o tej godzinie, niech odmówi Różaniec w innym czasie.
  4. W obliczu zagrożenia stawiajmy siebie i bliskich przed Bogiem. Przywróćmy praktyki duchowe w formie modlitwy porannej i wieczornej, przystąpmy do spowiedzi świętej. Prośmy także za chorych, ich bliskich oraz służbę zdrowia.
  5. Próbujmy pytać indywidualnie, rodzinnie, w odniesieniu do sąsiadów, co możemy zmienić, naprawić, aby uzdrowić wzajemne relacje …, aby „miłość Boża rozlała się w naszych sercach” (Rz 5,5) i abyśmy z tej próby wyszli mocniejsi duchowo.
  6. Jako ludzie zawierzenia, przeżywajmy ten czas w pokoju serca i prośmy Pana Boga o oddalenie epidemii. Po Komunii Świętej śpiewamy suplikacje Święty Boże
  7. W tygodniu obchodzimy I czwartek, I piątek i I sobotę miesiąca.
  8. Ponieważ w kościele może być tylko 5 osób, adorację w I piątek rozpoczniemy Koronką do Miłosierdzia Bożego o godz. 15:00, a osoby pragnące adorować Pana Jezusa, proszę, aby zapisały się na listę i wymieniały co pół godziny. O 17:30 nabożeństwo przebłagalne.
  9. Podobnie w I sobotę od 15:00 wystawienie Najświętszego Sakramentu, Koronka do Miłosierdzia Bożego, a Żywy Różaniec po 5 osób będzie trwał na modlitwie różańcowej również wymieniając się co pół godziny. O 17:30 nabożeństwo i Msza Święta.
  10. Chorych odwiedzę z posługą sakramentalną w I piątek od godz. 10:00. Gdyby ktoś przeżywał lęk i nie chciał wizyty kapłana, proszę powiadomić telefonicznie.
  11. Proszę o zainteresowanie się osobami z sąsiedztwa, szczególnie starszymi. W miarę możliwości proszę pomóc, powiadomić księdza proboszcza lub panie z parafialnej Caritas. W przypadku niepokojących objawów proszę dzwonić: 800 190 590.
  12. Droga Krzyżowa – w piątki po Mszy Świętej o godz. 18:00, Gorzkie Żale – w niedziele   o godz. 17:00. Temat rozważań na Gorzkich Żalach: Wady i cnoty w rozwoju duchowości chrześcijańskiej. Zachęcam także do indywidualnego rozważania Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali w zaciszu własnego domu.
  13. Baranki i świece na stół wielkanocny są do nabycia w Caritas. W razie potrzeby dostarczenia do domu, proszę zgłosić do pani Bożenki.
  14. Spowiedź codziennie pół godziny przed Mszą Świętą lub po uzgodnieniu telefonicznym.
  15. Ksiądz Arcybiskup Andrzej Dzięga udziela dyspensy od uczestnictwa we Mszy Świętej w niedziele i święta do 19. kwietnia. Treść dekretu znajduje się na stronie parafialnej.

Ks. Zbigniew Woźniak

proboszcz

tel.: 605 616 883

DEKRET o udzieleniu dyspensy od obowiązku uczestnictwa we Mszy Świętej w niedziele i święta do dnia 19 kwietnia 2020 r.

Biorąc pod uwagę aktualną sytuację zagrożenia zdrowotnego w naszej Ojczyźnie, uwzględniając zaostrzenie norm sanitarnych wprowadzone przez władze państwowe jak równie aktualne wskazania Prezydium KEP z dnia 21 marca br., na podstawie kan. 87 §1, w związku z kan. 1245 i 1248 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego, do dnia 19 kwietnia br. udzielam dyspensy od obowiązku uczestnictwa we Mszy Świętej w niedziele i święta dla wszystkich wiernych Archidiecezji oraz przebywających na jej terenie, z dodaniem jednak obowiązku pobożnego przeżycia Liturgii niedzielnej, transmitowanej regularnie dla chorych poprzez telewizję, radio lub Internet, a dla osób będących w dyspozycji duchowej (stan łaski uświęcającej lub szczery żal za grzechy, połączony z postanowieniem naprawy życia wg zasad wiary świętej) także z duchową Komunią świętą. Po tak przeżytej w domu Liturgii, proszę ponadto o modlitwę w intencjach Ojca Świętego Franciszka, Kościoła Powszechnego, w intencjach chorych, personelu medycznego, służb państwowych i wolontariuszy pomagających w walce z epidemią oraz o ustanie pandemii (np. Ojcze nasz …, Zdrowaś Maryjo …, Któryś za nas … lub inną modlitwę z modlitewnika). Całą wspólnotę Ludu Bożego nad Odrą i Bałtykiem ogarniam modlitwą w tym szczególnym czasie domowych rekolekcji i osobistych oraz rodzinnych modlitw. Na duchowe owoce tego czasu i pogłębienie wiary udzielam błogosławieństwa.

+ Andrzej Dzięga

Arcybiskup Metropolita

Szczecińsko-Kamieński

KOMUNIA ŚWIĘTA „NA RĘKĘ” CZY „DO UST”?

Nie wiemy, w jaki sposób udzielano Komunii św. podczas pierwszych Mszy św. Były one wpisane w rytuał uczt żydowskich. Błogosławieństwo chleba (dzisiaj: konsekracja chleba) następowało u początku uczty, potem miało miejsce wspólne jedzenie przygotowanych potraw, a błogosławieństwo kielicha z winem (dzisiaj: konsekracja wina) było dokonywane na koniec. Dość szybko ze względów praktycznych chrześcijanie przenieśli błogosławieństwo chleba na koniec uczty.

Jak wyglądała wtedy Komunia św.? Nie mamy danych, aby wykluczyć lub potwierdzić, że była podawana do ust albo na rękę. Warto wiedzieć, że na Bliskim Wschodzie popularny był zwyczaj będący wyrazem gościnności gospodarza, który karmił gościa własnymi rękoma, umieszczając symboliczny kawałek potrawy w jego ustach. Wydaje się prawdopodobne, że Jezus, postępując zgodnie z kulturą, w której żył, umoczony zgodnie z przekazem ewangelicznym w winie kawałek chleba włożył w usta Judasza (trudno nam sobie wyobrazić sytuację drugą: mokry kawałek chleba Jezus kładzie na dłonie Judasza). Zachowanie to nie było wszakże wyrazem szacunku przyjmującego względem Tajemnicy zawartej w otrzymywanym kawałku chleba, lecz gestem, poprzez który gospodarz wypowiadał swoją serdeczność względem obdarowanego. Równie dobrze mogło się zdarzyć, że apostołowie sami brali do rąk chleb łamany przez Jezusa.

Komunia św. w historii

W jaki sposób przebiegała praktyka Komunii św. w kolejnych wiekach? Nie udało się odnaleźć świadectw o niej w pierwszych dwóch wiekach. Mamy jednak świadectwa pochodzące z wieków późniejszych. Szczególne znaczenie mają dla nas świadectwa świętych Ojców Kościoła.

Papież św. Leon Wielki (440-461) już w V wieku w komentarzach do Ewangelii według św. Jana w kontekście rozważania VI rozdziału (mowa eucharystyczna Jezusa) nawiązuje do Komunii św. podawanej do ust: „Przyjmuje się do ust to, co uznaje się przez wiarę”. Wydaje się, że mówi tu o zwyczajnej już istniejącej praktyce Kościoła udzielania Komunii św. Nie mówi tu w takim tonie, jakby wprowadzał nowy zwyczaj. Mający miejsce w 650 roku synod w Rouen dekretuje bardzo wyraźnie: „Nie kładźcie Eucharystii w ręce żadnego świeckiego mężczyzny czy kobiety, ale jedynie w ich usta”. Podobnie Synod w Konstantynopolu (691-692), znany jako in trullo, zakazał wiernym udzielania sobie Komunii św., przyjmując ją na rękę. Ponadto nakładał tygodniową ekskomunikę na każdego, kto uczyniłby to w obecności biskupa, kapłana czy diakona.

Z drugiej strony pojawia się znamienny tekst św. Cyryla Jerozolimskiego (315-386), który w ten sposób wyjaśniał sposób przyjmowania Komunii św.: „Przystępując do ołtarza, nie wyciągaj gładko ręki i nie rozłączaj palców. Podstaw lewą dłoń pod prawą niby tron, gdy masz przyjąć króla. Do wklęsłej ręki przyjmij Ciało Chrystusa i powiedz Amen. Uświęć też ostrożnie oczy swoje przez zetknięcie ich ze świętym Ciałem, bacząc, byś zeń nic nie uronił. To bowiem, co spadło na ziemię, byłoby jakby utratą części twych członków. Bo czy nie niósłbyś złotych ziarenek z największą uwagą, by ci żadne nie zginęło i byś nie poniósł szkody? Tym bardziej zatem powinieneś uważać, żebyś nawet okruszyny nie zgubił z tego, co jest o wiele droższe od złota i innych szlachetnych kamieni”. Wprawdzie niektórzy badacze kwestionują autentyczność tego tekstu, ale inni z kolei przekonują, że podawane przez tych pierwszych wątpliwości pozwoliłyby zakwestionować wiele innych fragmentów pism Ojców Kościoła, gdyby nie zgadzały się z głoszoną przez danego badacza tezą. Wydaje się zatem, że w pierwszym tysiącleciu istniała również praktyka Komunii św. udzielanej na rękę. Również kard. Józef Ratzinger w swoich badaniach uznaje, że ta praktyka Komunii św. mogła istnieć aż do IX wieku.

Wiele światła wnosi jeszcze jedna wypowiedź jednego z Ojców Kościoła, a mianowicie słowa św. Bazylego Wielkiego (330-379): „Gdy zaś w czasie prześladowania jest ktoś zmuszony z braku kapłana lub diakona wziąć Komunię własną ręką, to nie jest to grzechem” (list 93). Okazuje się, że nawet jeśli zwyczajnie chrześcijanie przyjmowali Komunię św. do ust, to w sytuacji nadzwyczajnej, a taką stwarzał czas prześladowań, mogli przyjąć ją do swoich dłoni. Co więcej, świeccy chrześcijanie w czasach nadzwyczajnych mogli ją zanieść do domów, by nikt nie był pozbawiony Chleba Życia, nie mogąc Go przyjąć w sposób zwyczajny do ust z rąk kapłana. Ks. Paul McDonald pisze: „To samo stosowało się do zakonników, którzy żyli na pustyni, gdzie nie mogli korzystać z posługi kapłana, a nie chcieli zarzucić praktyki codziennej Komunii św.”. Okazuje się więc, że w tamtym czasie ludzie świetnie rozumieli, że ważniejszy od zachowania zewnętrznej i uwarunkowanej kulturowo formy jest dostęp wiernych do Ciała Pana.

Wydaje się więc, że w starożytności chrześcijańskiej istniały równolegle obydwie praktyki przyjmowania Komunii św., choć wyraźnie w miarę upływu czasu praktyka ewoluowała w stronę udzielania Komunii św. do ust. Definitywnie została ona uznana jako jedyna możliwa forma udzielania Komunii św. w wieku IX i X. Z pewnością przyczyniła się do tego rosnąca z biegiem czasu świadomość niepojętej tajemnicy Boga żywego rzeczywiście obecnego pod postacią chleba konsekrowanego i dlatego chciano, by ręce dotykające Ciała Pańskiego również były rękami konsekrowanymi, a świeccy przyjmowali Komunię św. bez dotykania jej rękami (warto zwrócić uwagę na zmianę znaczenia przyjmowania do ust Komunii św. na przestrzeni wieków: jeśli przyjąć, że Judasz otrzymał Komunię św. do ust, było to wyrazem życzliwości Jezusa jako gospodarza względem przyjmującego; jeśli później chrześcijanie przyjmowali Komunię św. do ust, było to wyrazem respektu ze strony przyjmujących względem tajemnicy, z którą mają do czynienia). Z drugiej strony narastało w wiernych poczucie niegodności, by przyjąć w dłonie Ciało Pana. W kolejnych wiekach doprowadziło to z kolei do zaniku częstej Komunii św., a w pewnym momencie wręcz do niemożności patrzenia na Ciało Pańskie ze względu na własną niegodność (do dzisiaj z tego okresu pozostał pewien odruch: podczas podniesienia na Mszy św. niektórzy nie mają odwagi kontemplować uniesionego Ciała Pana Jezusa i natychmiast pochylają głowę, by na Nie nie patrzeć).

Praktyka Komunii św. podawanej do ust pozostała niezmieniona aż do lat 60-tych XX wieku. Trzeba wyraźnie dodać: nie została ona zmieniona przez Sobór Watykański II. Nie mamy również żadnego dokumentu papieskiego, który zalecałby wprowadzanie podawania Komunii św. na rękę. Owszem, jest prawdą, że w niektórych regionach praktyka podawania Komunii św. na rękę została dopuszczona. Na jakiej zasadzie? – jest to osobne, niezwykle interesujące zagadnienie, które zbytnio rozszerzy granice niniejszej wypowiedzi. Jedno jest bardzo jasne: Kościół bardzo zdecydowanie potwierdza: praktyka przyjmowania Komunii św. do ust jest najbardziej właściwym sposobem przyjmowania Ciała Pana.

W Polsce możliwość podania Komunii św. na rękę jest dopuszczona jedynie w przypadku indywidualnych osób, które o to proszą dla szczególnych racji. W czasie epidemii koronawirusa do przyjmowania Komunii św. na rękę wierni są wręcz zachęcani. Jednakże ma to miejsce wyłącznie ze względu na nadzwyczajne okoliczności, w których żyjemy.

Kilka spostrzeżeń

W kontekście niepokojów, które się pojawiły, i błędów powielanych w materiałach przekazywanych w komunikatorach elektronicznych, warto sformułować następujące spostrzeżenia:

  1. Nie jest prawdą, że Komunia św. przyjmowana na rękę jest świętokradztwem czy – jak ktoś zasugerował – „grzechem cięższym od aborcji” (słowa przypisane Matce Teresie z Kalkuty. Tych słów cały Kościół nie znalazł. Gdyby Kościół znalazł takie słowa u Matki Teresy, to albo by jej nie beatyfikował, albo zmieniłby praktykę w krajach, gdzie dopuszczono Komunię św. na rękę). Gdyby tak było, to musielibyśmy powiedzieć, że chrześcijanie przez 900 lat przyjmowali Komunię św. świętokradzko.
  2. Komunia św., nawet gdyby była przyjmowana na rękę, nigdy nie jest „brana” przez przyjmującego. Ona zawsze jest „podawana” przez szafarza czy zwyczajnego, czy nadzwyczajnego. Bo Chleb Życia otrzymujemy od Ojca. My go sobie nie bierzemy.
  3. Ktoś powiedział: „Nie jestem godny przyjąć Ciała Pana Jezusa na rękę”. Wtedy należy zapytać: „A czy naprawdę jesteś godny przyjąć Ciało Pana Jezusa do ust?” Poszukiwanie stanu serca, by być godnym przyjęcia Ciała Pańskiego czy to na rękę, czy to do ust, może być wyrazem wielkiej pychy. Komunia św. jest nam dana z nieba jako wielki dar nie ze względu na nasze zasługi, ale ze względu na to, że Bóg nas umiłował.
  4. Symbolika gestu przyjęcia Komunii św. na rękę została ujęta w tekście św. Cyryla Jerozolimskiego. Dwie otwarte i złożone razem dłonie tworzą jakby tron, na który człowiek przyjmuje Ciało Chrystusa, by je za chwilę spożyć.
  5. Symbolika gestu przyjęcia Komunii św. do ust prowadzi nas jednak znacznie głębiej. Biblia kryje w sobie wiele pięknych sugestii. Oto prorok Ezechiel w czasie swego powołania, kiedy miał spożyć księgę, usłyszał słowa: „«Ty więc, synu człowieczy, słuchaj tego, co ci powiem. Nie opieraj się, jak ten lud zbuntowany. Otwórz usta swoje i zjedz, co ci podam» (…) Otworzyłem więc usta, a On dał mi zjeść ów zwój” (Ez 2,8.3,2). Z kolei w Psalmie 81 czytamy: „Ja jestem Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej; otwórz szeroko usta, abym je napełnił” (Ps 81,11). Jeśli te teksty biblijne odniesiemy do przyjmowania Komunii św. do ust, odnajdziemy w tym geście niezwykłą symbolikę: oto Ojciec przez szafarza karmi swoje dzieci swoim najcenniejszym pokarmem – Ciałem Syna. Tak, przyjmowanie Komunii św. do ust wyraża nie tylko szacunek i respekt wobec Tajemnicy, ale również postawę dziecka, które przyjmuje Chleb Życia z rąk Ojca. Trudno się więc dziwić, że Kościół tak zdecydowanie chroni praktykę Komunii św. do ust także współcześnie.
  6. W nadzwyczajnym czasie, jaki obecnie przeżywamy, biskupi polscy podjęli jednak decyzję, by umożliwić wiernym przyjmowanie Komunii św. na rękę. Mądrość chrześcijan, wypowiedziana w przywołanych powyżej słowach św. Bazylego Wielkiego, polegała m.in. na tym, że w każdych okolicznościach potrafili dostrzegać to, co w ich życiu jest najważniejsze. Kiedy w czasie prześladowań niektórzy mogliby być pozbawieni Chleba Życia, biskupi godzili się, by Ciało Chrystusa złożyć w dłoniach świeckich, by ci nieśli je innym. Jeśli dzisiaj niektórzy mogliby być pozbawieni Chleba Życia tylko z tego powodu, że praktyka przyjmowania Komunii św. do ust została uznana za stwarzającą zagrożenie nie tylko dla katolików, ale dla wszystkich, to biskupi wyrazili zgodę na czasową zmianę praktyki Komunii do ust, byle tylko nikomu nie zamknąć dostępu do Chleba Życia i wyrazili zgodę na przyjmowanie Komunii św. na rękę. W sytuacjach nadzwyczajnych, a takie przecież przeżywamy, potrzebna jest również nadzwyczajna mądrość ludzi wierzących. Po zakończeniu prześladowań ten sam Bazyli Wielki powrócił do praktyki Komunii św. do ust. Po zakończeniu epidemii katolicy w Polsce powrócą do Komunii św. podawanej do ust. Bo wymowa tego rytu przyjmowania Komunii św. jest naprawdę piękna. I potwierdzona przez Kościół.

Artykuł zapożyczony od OO. REDEMPTORYSTÓW z parafii św. Józefa w Toruniu.